معنى و حقیقت غیبت

منسوب به او باشد و به بدى یاد شود که اگر آن را بشنود ناخوشش آید.

همچنان که حدیث نبوى به آن دلالت مى ‏کند، فرمود: «آیا مى ‏دانید که غیبت چه چیزاست؟ عرض کردند: خدا و رسول او داناتر است. فرمود: آن است که: یاد کنى برادرخود را به چیزى که او را ناخوش آید. شخصى عرض کرد که: اگر آن صفت ‏با او باشد باز بد است؟ فرمود: اگر باشد غیبت است و الا بهتان است». (بحار الانوار، ج 75، ص 222، در بیان ح 1)

«و نام مردى در خدمت آن حضرت برده شد، شخصى عرض کرد که: چه عاجز است.حضرت فرمود: غیبت رفیق خود را کردى». (احیاء العلوم، ج 3، ص 125، مجمع الزوائد، ج 8، ص 94 و محجة البیضاء، ج 5، ص 256)

و روزى اسم زنى مذکور شد عایشه گفت: کوتاه قد است. جناب رسول -صلى الله ‏علیه و آله و سلّم- فرمود: «او را غیبت کردى». (بحار الانوار، ج 75، ص 224، در بیان ح 1)

و زنى دیگر مذکور شد عایشه گفت: «آن دامن بلند است. حضرت فرمود: بیفکن از دهن خود، پس پاره گوشتى از دهن او افتاد». (جامع السعادات، ج 2، ص 294)

روزى یکى از اصحاب به دیگرى گفت: «فلان شخص بسیار خواب است. حضرت‏فرمود: گوشت‏ برادر خود را خوردى‏». (جامع السعادات، ج 2، ص 294 و محجة البیضاء، ج 5، ص 260)

و آنچه در بعضى از احادیث وارد شده که: پیغمبر -صلى الله ‏علیه و آله و سلّم- یا بعضى ازائمه -علیهم السّلام- مذمت ‏بعضى از اشخاص معینه را فرموده‏اند، یا از براى بیان احکام‏ الهى بوده یا از طوایفى بوده‏اند که غیبت آنها مستثنى است، چنانچه مذکور خواهد شد.

منبع: معراج السعادة، ملا احمد نراقى.

شادی ارواح طیبه شهدا و امام خمینی (ره) فاتحه مع الصلوات

/ 0 نظر / 11 بازدید