شباهت امام حسین علیه السّلام با فرشتگان

زبان گویا برای پیامبران خود قرار داده و گروهی دیگر را وسیله ی اجرای فرمانها و احکام خویش مقرر فرموده است. بعضی را حافظ و نگهبان بر بندگان خود و جمعی دیگر را، نگهبانان درهای بهشت قرار داده است.

گروهی از آنان در بزرگی چنان هستند که پاهایشان در پائین زمین جای دارد و گردن هایشان از آسمان بالاتر رفته و ارکان وجودشان خارج از پهنه ی هستی و شانه های آنان همسان پایه های عرش الهی است. (بحارالانوار، ج 77، ص 304 و نهج البلاغه فیض الاسلام، ص 28، خطبه 1، فراز 18)

سیدالشهداء علیه السّلام آنچنان در صحنه ی کربلا درخشید که در یک روز به اندازه ی عبادت تمامی فرشتگان از ابتدا تا انتهایش آفرینش آنان بجا آورد که دیگر قامت راست نکرد. درشب عاشورا چنان خدایش را عبادت نمود که نه خواب بر دیدگانش غالب شد و نه اشتباه و فراموشی بر اندیشه اش راه یافت.

روز عاشورا در میدان جهاد با سختی فراوان به مبارزه برخسات و همواره در رفت و آمد و یورش به سپاه دشمن بود و با تمام ناله ها و فریادهای کمک طلبی یاران و خاندان، دچار سستی نشد گویی بدن شریفش از دنیای مادی نبود. اگر اصحاب و یاران آن حضرت را در کارزار جنگ و جهاد نظاره می کردیم، چنان پر توان و با اخلاص در مقابل دشمن صف آرایی می کردند که وصفشان را در سوره ی صافات و مجاهدان تزلزل ناپذیر راه توحید  می یافتیم.

امیر مؤمنان علیه السّلام باز هم در وصف فرشتگان می فرماید: «آنها شیرینی معرفت الهی را چشیده اند و از جام محبت او سیراب گشته و خشیت الهی بر ژرفای وجودشان رخته کرده است، از این رو عبادت طولانی قامت آنها را خم نموده و شدن رغبت به او، حالت تضرع آنان را از بین نبرده است. عظمت تقربشان به حق تعالی، طوق بندگی و خشوع را از گردنشان بیرون نیاورده و خودپسندی در آنها راه نیافته که عبادت های گذشته ی خود را در نظرشان بزرگ جلوه دهد و فروتنی بسیار در برابر جلالت باری تعالی، بهره ای برای بزرگ شمردن حسنات خود باقی نگذاشته است.»

گذشت زمان آنان را فرسوده نکرده و از رغبت آنان نکاسته تا از درگاه پروردگارشان نومید گردند. مناجات طولانی، زبانشان را کند نساخته و کارها آنها را از یاد خدا دور نکرده تا صدای تضرعشان را به بارگاه الهی کوتاه سازد. (بحارالانوار، ج 57، ص 110 و نهج البلاغه، خطبه 91 از فراز 52 به بعد)

آری! اگر نیک بیندیشیم، آثار معرفت الهی و شیرینی جام محبت او را در سراسر وجود مقدس امام حسین علیه السّلام می یابیم که لذت آن معرفت را بخوبی چشیده و در مقابل طوفان حوادث تلخ و ناگوار جسمی و روحی و ظاهری و باطنی نه تنها کام او را تلخ نمی ساخت بلکه مرگ با افتخار را برای خود گوارا می دید.

امام حسین علیه السّلام چنان از جام محبت خداوندی سیراب شده بود که تشنگی های ظاهری که لبها را پژمرده و زبان را در کام آزرده، و جگر را تفتیده و نور چشمان را کم ساخته بود در او تأثیری نداشت و وجودش سرشار از مهر خدا بود، شاید آن آب گوارایی که فرزندش در لحظات شهادت از آن خبر داد که در دست پیامبر است، همان آب گوارایی بود که جسم و جان را آرامش می بخشید.

اگر با دیده ی بصیرت در صفات فرشتگان بیندیشیم که امام علی علیه السّلام درباره ی آنها فرمود: «عبادات های طولانی قامتشان را خمیده ساخته» بخوبی در می یابیم که بارزترین و بهترین مصداق این معنا در مورد امام حسین علیه السّلام تحقق یافته بود. زیرا آن حضرت در عبادت بی نظیر عاشورا با تحمل سه شعبه بر قلب مقدسش و فوران شدن خون پاکش، قامتش خمیده گشت و در راه خدا تمام اعضاء و اجزاء وجودش از یکدیگر جدا شد.

اگر به این سخن امام «و لَم یَنفُد طول الرغبة الیه مادّة تضّرعهم» خوب بیندیشیم، والاترین مصداق آن را سید الشهداء می یابیم. زیرا اگرشدت رغبت فرشتگان به بارگاه الهی، حالت تضرع و نیایش آنان را از بین نمی برد، این حالت را تا زنده هستند، دوست می دارند اما در مورد امام حسین علیه السّلام نه تنها چنین نیایش و عبادتی در تمام مظاهر زندگی دنیوی ایشان قطع نشد، بلکه انواع مصائب و رنج های کمرشکن را پس از شهادت که برای پیکر و سر و قبر مقدسش بوقوع پیوست، برای رضای خدا به جان خرید تا جائی که پس از وفات آن حضرت دستان مبارکش بریده شد، بر لب و دهانش تازیانه های بیداد فرود آمد، سر مقدسش بر بالای نیزه رفت و از شهری به شهر دیگری گردانده شد و بسیاری ستم های دیگری که به ایشان و خاندان و یارانش روا داشتند، با این وجود تمام این بلاها را بخاطر اطاعت فرمان الهی همانگونه که از سخنان آن حضرت آشکار  می شود، پذیرفت و هر آنچه گفت شد قطره ای از دریا بود و بسیار ناگفته های دیگر.

شادی ارواح طیبه شهدا و امام خمینی (ره) فاتحه مع الصلوات


/ 0 نظر / 6 بازدید